Το έγκλημα της τιμωρίας (για τη Χριστίνα Κυριμοπούλου)

Άρθρο της Ρόζας Κοβάνη, μέλους της Πρωτοβουλίας για τα δικαιώματα των κρατουμένων

Η Χριστίνα Κυριμοπούλου είναι κρατούμενη στις γυναικείες φυλακές Ελεώνα. Την συνέλαβαν στα δεκατρία της για κατοχή μικροποσότητας ναρκωτικών και μικροκλοπές, πλημμελήματα εν ολίγοις. Είναι τσιγγάνα (ίσως αυτό να εξηγεί την αυστηρότητα της ποινής), δεν έχει οικογένεια να τη στηρίξει, δεν έχει καθόλου χρήματα (για να εξαγοράσει ποινές, να πληρώσει δικηγόρους, να αγοράσει τσιγάρα, σερβιέτες ή… ναρκωτικά μέσα στη φυλακή). Η Χριστίνα είναι εξαρτημένη από τα χάπια που της δίνουν εδώ και έξι χρόνια για να ηρεμεί. Ο εγκλεισμός και η εγκατάλειψη την έχουν τσακίσει. Κι η μόνη αντίδραση που της έχει μείνει είναι να κάνει κακό στον εαυτό της -σαν αγρίμι που παίρνει φόρα και πέφτει πάνω στα κάγκελα της φυλακής του. Την περασμένη Τετάρτη έκοψε -για μία ακόμη φορά- τις φλέβες της με ξυράφι.

Η Χριστίνα είναι μία από τις πολλές και τους πολλούς. Άνθρωποι δυστυχισμένοι, κοινωνικά αποκλεισμένοι, εξαρτημένοι, οικονομικά αδύναμοι, αυτός είναι στην πλειονότητά του ο πληθυσμός της φυλακής, κι ας τερατολογούν οι ειδήσεις τις τελευταίες ημέρες. Απλώς στο πρόσωπο της Κυριμοπούλου συγκεντρώνεται όλη η απανθρωπιά, η εκδικητικότητα, το παράλογο και η… αδικία της Δικαιοσύνης. Όλα αυτά τα χρόνια, κάθε απόπειρα, κάθε κραυγή απελπισίας από μέρους της τιμωρούταν με πειθαρχικές ποινές από τη διοίκηση της φυλακής, με αποτέλεσμα, ενώ η Χριστίνα έχει εκτίσει τα δύο πέμπτα της ποινής της να της αρνούνται την αποφυλάκιση εξαιτίας ακριβώς της «κακής της διαγωγής». Με λίγα λόγια, η ίδια η φυλακή που την κατάντησε να καταπίνει παραμάνες κάθε τόσο, παρατείνει την (αυτο)καταστροφή της, ενώ είναι στην ευχέρειά της να σταματήσει το βασανιστήριο.

Όπως γίνεται καμιά φορά, για λόγους που έχουν να κάνουν μάλλον με την τύχη, γιατί υπάρχουν εκατοντάδες ανάλογες περιπτώσεις στις ελληνικές φυλακές, η υπόθεση της Χριστίνας ήρθε στη δημοσιότητα. Πολλοί ήταν αυτοί που ευαισθητοποιήθηκαν, συγκέντρωσαν χρήματα και ρούχα, επισκέφθηκαν τη Χριστίνα στη φυλακή, βρέθηκε δικηγόρος που έτρεξε (και ακόμα τρέχει) την υπόθεση, η κρατούμενη εξετάστηκε από ψυχίατρο (γιατί τόσο καιρό προφανώς έπαιρνε τα ψυχοφάρμακα στην τύχη…), πολλά blogs και groups ασχολήθηκαν και έκαναν γνωστή την υπόθεση στο πανελλήνιο, κι από κάποια στιγμή και μετά ακολούθησαν κι οι δημοσιογράφοι… Εντάξει, είπαμε, σώθηκε το παιδί, με τόσο ντόρο… Κι όμως, ενώ περιμέναμε την πρώτη εβδομάδα του Ιούλη την αποφυλάκιση, το συμβούλιο πλημμελειοδικών ανακάλυψε μια ξεχασμένη τετράμηνη ποινή που ούτε η ίδια η δικηγόρος δεν γνώριζε. Οι καλοί μας δημόσιοι λειτουργοί θα πρέπει να κατέβαλαν μεγάλη προσπάθεια, θα πρέπει να έψαξαν πολλή ώρα στα χαρτιά τους για να την ξεθάψουν· αντιθέτως, δεν ξόδεψαν ούτε μία στιγμή για να σκεφτούν τη Χριστίνα ως άνθρωπο και όχι σαν «περίπτωση», παρότι είχαν μπροστά τους όλα τα στοιχεία, να κραυγάζουν.

Νομίζω πως μερικές φορές συντηρούμε μέσα μας την ψευδαίσθηση ότι η Δικαιοσύνη αποτελείται από δικαστικούς, που κι αυτοί άνθρωποι είναι και, δεν μπορεί, θα έχουν ευαισθησίες, συναισθήματα, συναίσθηση έστω – για να μην βυθιστούμε στην απελπισία και την ισοπέδωση τού όλοι ίδιοι είναι. Πότε όμως ακούσατε για τελευταία φορά τη φράση «ε, τον λυπήθηκε κι ο δικαστής» ή «κατανόησε την κατάστασή του κι ο δικαστής»; Αν οι δικαστικοί θέλουν να λογίζονται για άνθρωποι, πρέπει να σκέφτονται δύο φορές (σαν άνθρωποι) πριν πουν σε ένα κορίτσι που καταπίνει παραμάνες και κόβει τις φλέβες του γιατί δεν αντέχει άλλο, «sorry λάθος, ξαναπεράστε από το ταμείο, έχετε ακόμη τέσσερις μήνες». Κι αν η εισαγγελέας και η κοινωνική λειτουργός και η διευθύντρια της φυλακής θέλουν να λογίζονται για άνθρωποι πρέπει να σταματήσουν να φορτώνουν πειθαρχικά ένα κορίτσι που δεν γνώρισε τίποτα έξω από τον εγκλεισμό, στερώντας της την ελευθερία που -και νομότυπα- δικαιούται. Εμείς, οι άνθρωποι, απ’ την άλλη, πρέπει να σταματήσουμε να πέφτουμε από τα σύννεφα, πρέπει να πάρουμε άμεσα τη Χριστίνα από τα χέρια τους και να σκεφτόμαστε (κάπως ρεφορμιστικά είναι η αλήθεια) ότι κάθε ρωγμή στον τοίχο της φυλακής μάς φέρνει πιο κοντά στο γκρέμισμά του.

Υπογράφουμε για την αποφυλάκιση της Χριστίνας Κυριμοπούλου στέλνοντας το όνομά μας στο christina_kyrimopoulou@yahoo.gr .

  • Δείτε εδώ παλιότερη ανακοίνωση για τη Χριστίνα Κυριμοπούλου

 Δείτε ακόμα:

Advertisements

~ από dikaiomatansyn στο 10 Ιουλίου, 2009.

Ένα Σχόλιο to “Το έγκλημα της τιμωρίας (για τη Χριστίνα Κυριμοπούλου)”

  1. […] Το έκγλημα της Τιμωρίας, Ρόζα Κοβάνη, Αυγή 10.07.09 […]

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

 
Αρέσει σε %d bloggers: