Επένδυση στον τρόμο: το ποινικό δίκαιο σε «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης»

Άρθρο του Βασίλη Παπαστεργίου στην Εποχή (10.5.2009)

Με μία ουσιαστική αλλαγή σε σχέση με το σχέδιο νόμου που είχε κατατεθεί πριν το Πάσχα φαίνεται ότι βαίνει προς ψήφιση από τη Βουλή η δέσμη διατάξεων που τροποποιούν συγκεκριμένα άρθρα του Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας και αφορούν αυτό που κωδικοποιημένα θα αποκαλούσαμε “ζήτημα της κουκούλας”.

Συγκεκριμένα, μετά από τη διατύπωση αντίρρησης ακόμα και από το ΛΑΟΣ (!) και από την Α.Ψαρούδα – Μπενάκη, η κυβέρνηση απέσυρε τις διατάξεις που απαγόρευαν τη δυνατότητα αναστολής και χρηματικής μετατροπής της ποινής, καθώς και τη χορήγηση ανασταλτικής δύναμης στην έφεση. Η προοπτική να νομοθετηθούν η απαγόρευση της αναστολής της ποινής, η μετατροπή αυτής σε χρηματική και η απαγόρευση της ανασταλτικής δύναμης της έφεσης στις υποθέσεις που ο δράστης κατηγορείται για την κάλυψη των χαρακτηριστικών του προσώπου του χωρίς υπερβολή δημιουργούσε ένα νέο αντιτρομοκρατικό νομοθέτημα, δηλαδή ένα τρίτο τρομονόμο μετά τον Ν.2928/2001 του ΠΑΣΟΚ και το νεοδημοκρατικό Ν.3251/2004.

Σε πλήρη δυσαρμονία

Είναι προφανές ότι πρόθεση της κυβέρνησης ήταν (και ασφαλώς παραμένει) να εισαγάγει ένα δίκαιο «έκτακτης ανάγκης» για την αντιμετώπιση των κοινωνικών συγκρούσεων της δύσκολης περιόδου που έρχεται. Σε προηγούμενο σημείωμα στην «Εποχή» της 22-3-2009 είχα αναφερθεί σε κάποια δογματικά (από τη σκοπιά του δικαίου) αλλά και πολιτικά ζητήματα που θέτουν οι νέες ρυθμίσεις, δηλαδή η αναγόρευση της κάλυψης του προσώπου ως επιβαρυντικής περίστασης. Έτσι, αποτελεί σαφή δυσμενή πρωτοτυπία το να επαυξάνεται – και μάλιστα τόσο υπέρμετρα ώστε να έχει ως αποτέλεσμα τη μετατροπή πλημμελημάτων σε κακουργήματα – η επαπειλούμενη ποινή για οποιαδήποτε πράξη λόγω της συνδρομής μιας ποινικά παντελώς αδιάφορης περίστασης, όπως είναι η κάλυψη των χαρακτηριστικών του προσώπου. Είναι δηλαδή προφανές ότι ενισχύεται η ήδη υπαρκτή νεοσυντηρητική τάση της μετάβασης από ένα ποινικό δίκαιο που διώκει την εγκληματική πράξη σε ένα ποινικό δίκαιο που αξιολογεί ιδίως τις περιστάσεις της πράξης και – έμμεσα αλλά με σαφήνεια – το φρόνημα του δράστη.

Διαβάστε εδώ ολόκληρο το άρθρο

Advertisements

~ από dikaiomatansyn στο 13 Μαΐου, 2009.

 
Αρέσει σε %d bloggers: