Ούτε ο φόβος, ούτε ο οίκτος, ούτε η κυβερνητική «φιλανθρωπία»… Η αλληλεγγύη γεννά την ελπίδα

Όσες και όσοι δεν περιμέναμε τα δελτία ειδήσεων για να καταλάβουμε τι σημαίνει (για τους ίδιους και για εμάς) η είσοδος εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών στη χώρα μας απ’ τα τέλη της δεκαετίας του ’80, συνειδητοποιήσαμε γρήγορα ότι, παρά την προπαγάνδα των ΜΜΕ, της ακροδεξιάς και διαφόρων «αγανακτισμένων νοικοκυραίων», οι μετανάστες δεν είναι πρόβλημα, έχουν όμως πολλά και σοβαρά προβλήματα.

Τα προβλήματα των μεταναστών οφείλονται πρώτα απ’ όλα στην κοινωνική τους θέση (είναι εργάτες και εργάτριες, στη συντριπτική τους πλειοψηφία) και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται στη χώρα υποδοχής (είναι «ξένοι»). Είναι γι’ αυτούς τους λόγους –κυρίως- που οι μετανάστες και οι μετανάστριες αποτελούν το πιο ευάλωτο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Στα 20 χρόνια που οι μετανάστες-τριες ζουν και δουλεύουν στην Ελλάδα, είχαν και είχαμε την «ευκαιρία» να διαπιστώσουμε ότι η Ελλάδα δεν είναι «η χώρα της φιλοξενίας». Αντίθετα, είναι η χώρα που αφήνει χιλιάδες ανθρώπους χωρίς χαρτιά («παράνομους»), η χώρα που πρακτικά απαγορεύει το άσυλο, η χώρα όπου τα όπλα των αστυνομικών «εκπυρσοκροτούν» μπροστά σε μετανάστες, όπου οι εργάτες γης ξυλοφορτώνονται από τους νέους τσιφλικάδες της ελληνικής επαρχίας, όπου οι «ξένοι» μαθητές μπαίνουν στο στόχαστρο του θεσμικού και κοινωνικού ρατσισμού, όπου τα βασανιστήρια μεταναστών σε αστυνομικά τμήματα μένουν ατιμώρητα και τα ναρκοπέδια στη συνοριογραμμή σκοτώνουν εν ψυχρώ τους «λαθραίους».

Ευτυχώς, στα 20 αυτά χρόνια, υπήρξαν και υπάρχουν ενθαρρυντικά αντι-παραδείγματα: εκατοντάδες κινητοποιήσεις ενάντια στο ρατσισμό, τον εθνικισμό και τον κρατικό αυταρχισμό, δημιουργία στεκιών συνάντησης ντόπιων και «ξένων», δωρεάν μαθήματα ελληνικών σε μετανάστες, γιορτές αλληλεγγύης σε κάθε γωνιά της χώρας, συστηματική συνεργασία μεταναστευτικών κοινοτήτων και αντιρατσιστικών οργανώσεων. Ευτυχώς, οι μετανάστες και οι μετανάστριες δεν είναι μόνοι τους.

Όμως τα πράγματα παραμένουν δύσκολα. Και ό, τι δυσκολεύει τη ζωή των μεταναστών δε συμβαίνει κατά τύχη. Η εξίσωση της «λαθρομετανάστευσης» με την «τρομοκρατία», οι νόμοι και τα υπέρογκα ποσά για εξοπλισμούς εναντίον των «λαθραίων», τα πογκρόμ και οι διώξεις, είναι μέρος μιας αντιμεταναστευτικής πολιτικής, που κινείται μεταξύ υπερεκμετάλλευσης και εξόντωσης των σύγχρονων κολασμένων. Αυτό δείχνει η πρόσφατη οδηγία της «ντροπής» που υιοθετήθηκε φέτος στο Ευρωκοινοβούλιο. Αυτό δείχνουν οι συμφωνίες επαναπροώθησης, η πρόσφατη κάθοδος του ιταλικού στρατού στις πόλεις, η βύθιση πλοίων με μετανάστες, τα άθλια στρατόπεδα κράτησης, αλλά και οι απειλές όλων των ελληνικών κυβερνήσεων της τελευταίας εικοσαετίας: «δε χωράει ούτε ένας παραπάνω».»

Στις 18 Ιουνίου 2008 υιοθετήθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η «οδηγία της ντροπής» που αφορά τους ξένους χωρίς νόμιμα χαρτιά. Η οδηγία προβλέπει φυλάκιση που μπορεί να φτάσει τους 18 μήνες, απαγόρευση επιστροφής σε ευρωπαϊκό έδαφος για πέντε χρόνια, κράτηση και απομάκρυνση των συνοδευόμενων ή μοναχικών ανηλίκων, κατάργηση αδειών παραμονής για τα σοβαρά ασθενούντα πρόσωπα. Η Ευρώπη γίνεται ένα απεχθές φρούριο, για να προστατέψει τους ισχυρούς από τους πεινασμένους. Η Ελλάδα είναι μέρος αυτού του φρουρίου, με την υπογραφή των κυβερνήσεών της στις απαράδεκτες συμφωνίες, με την καθημερινή δίωξη μικροπωλητών, με τις απαγωγές, τους ξυλοδαρμούς και τα βασανιστήρια, με την υπερεκμετάλλευση. Σε μια περίοδο διεθνούς κρίσης και εισαγωγής του ακραίου νεοφιλελευθερισμού στις χώρες της Ασίας και της Αφρικής, οι μετανάστες-τριες είναι πάλι αυτοί που πιέζονται μέχρι ασφυξίας. Γι’ αυτό και ο αγώνας για μια ζωή με αξιοπρέπεια δεν μπορεί να τους αφήνει απ’ έξω. Γι’ αυτό και δεν αρκεί η «φιλανθρωπία» ή ο οίκτος. Γι’ αυτό και η σύγχρονη ριζοσπαστική Αριστερά οφείλει να είναι δίπλα στους σύγχρονους κολασμένους, διεκδικώντας μαζί τους -όχι στο όνομά τους.

Διεκδικούμε:

– Νομιμοποίηση και ίσα δικαιώματα για τους μετανάστες και τις οικογένειες τους
-Ελληνική υπηκοότητα στα παιδιά τους που γεννιούνται και σπουδάζουν στην Ελλάδα
– Άσυλο και στέγη στους πρόσφυγες, να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων
– Να σταματήσουν οι επιθέσεις ρατσιστικών συμμοριών εναντίον μεταναστών.
– Καμία ανοχή σε φασιστικές οργανώσεις όπως η Χρυσή Αυγή, που αποδεδειγμένα ευθύνονται για δεκάδες εγκληματικές επιθέσεις
– Να σταματήσει η ρατσιστική βία από όργανα της τάξης και να τιμωρηθούν οι αστυνομικοί που ευθύνονται για βασανισμούς στο Α.Τ. Ομόνοιας

Advertisements

~ από dikaiomatansyn στο 3 Οκτώβριος, 2008.

 
Αρέσει σε %d bloggers: