Γυναίκες και εργασία

Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια συστηματική προσπάθεια για την αποδόμηση του κοινωνικού κράτους και τη συρρίκνωση των κεκτημένων δικαιωμάτων. Φτώχεια, ανεργία, ανασφάλεια και υποβάθμιση της ποιότητας ζωής είναι από τα κύρια χαρακτηριστικά της καθημερινότητας ολοένα και περισσότερων ανθρώπων. Στον τομέα της απασχόλησης, η κατάσταση έχει επιδεινωθεί ιδιαίτερα: νέες ευέλικτες μορφές εργασίας, υποαπασχόληση, ανασφάλιστη εργασία και πολύ χαμηλοί μισθοί συντηρούν το καθεστώς φτώχειας και ανέχειας.

Μέσα σ’ αυτό το ζοφερό τοπίο, οι πρώτες που πλήττονται από την απορύθμιση και την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων είναι οι γυναίκες. Παρά τη θεσμική κατοχύρωση της ισότητας ανάμεσα στα δύο φύλα, η κατάσταση στους χώρους εργασίας εξακολουθεί να είναι ιδιαίτερα δυσμενής γι’ αυτές. Υποφέρουν περισσότερο από τους άντρες από την ανεργία και κατέχουν την πρωτιά στις ευέλικτες μορφές απασχόλησης. Παράλληλα, στο όνομα της ισότητας των δύο φύλων, με την ασφαλιστική μεταρρύθμιση καταπατούνται τα ασφαλιστικά δικαιώματα των γυναικών και αυξάνονται τα όρια συνταξιοδότησής τους. Αμείβονται λιγότερο για την ίδια θέση εργασίας και δεν έχουν ίσες ευκαιρίες για ανέλιξη και επαγγελματική καταξίωση. Εκτός από αυτές τις διακρίσεις συχνά γίνονται θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης στους χώρους εργασίας από συναδέλφους ή προϊστάμενούς τους, που με την σεξιστική και περιφρονητική συμπεριφορά τους προσπαθούν να επιβεβαιώσουν την κυριαρχία τους.

Χρειάζεται, σ’ αυτό το σημείο, ν’ αναφερθούμε στις χιλιάδες γυναίκες που καταφθάνουν στη χώρα μας αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Χωρίς δικαιώματα και χωρίς φωνή παλεύουν για την επιβίωσή τους και πολύ συχνά πέφτουν θύματα στυγνής εκμετάλλευσης. Είναι οι γυναίκες-θύματα της καταναγκαστικής πορνείας, που ικανοποιούν τις ορέξεις των αντρών με τις ευλογίες του κράτους, κάτω από το απαθές βλέμμα της κοινωνίας. Είναι οι γυναίκες που εργάζονται ατελείωτες ώρες στα ελληνικά σπίτια χωρίς ασφάλιση και με μισθούς πείνας. Είναι οι γυναίκες που παρά τη προσφορά τους και τα χρόνια διαμονής τους, ζουν παράνομα στη χώρα και βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση.

we_can_do_it

Η δυσμενής θέση των γυναικών κάθε άλλο παρά τυχαία είναι. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, σε συνδυασμό με τις συντηρητικές αντιλήψεις και την πατριαρχική ιδεολογία που είναι βαθιά ριζωμένες στην ελληνική κοινωνία, έχουν επιφορτίσει τις γυναίκες με την απλήρωτη οικιακή εργασία, την ανατροφή των παιδιών και τη φροντίδα του «νοικοκυριού», αποδεσμεύοντας μ’ αυτόν τον τρόπο το κράτος από την παροχή κοινωνικής πρόνοιας. Σηκώνοντας στους ώμους τους τις οικογενειακές υποχρεώσεις, κατά κανόνα καταλαμβάνουν θέσεις εργασίας χαμηλά αμειβόμενες και πρόσκαιρες, με ό,τι επιπτώσεις μπορεί να έχει αυτό στα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά τους δικαιώματα. Οι ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις όχι μόνο δεν προωθούν την ισότητα των δύο φύλων, αλλά συντελούν στην διαιώνιση παραδοσιακών αντιλήψεων και στερεοτύπων, σύμφωνα με τα οποία η γυναίκα δεν πρέπει να εργάζεται αλλά να μένει στο σπίτι, έχοντας την πλήρη ευθύνη για την φροντίδα παιδιών και ηλικιωμένων και όντας συνήθως υποταγμένη στον άντρα της, γιατί αυτός φέρνει τα λεφτά στο σπίτι.

Μέσα σ’ αυτό το ασφυκτικό οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο οι γυναίκες, ενωμένες και μαχητικές, οφείλουν να υπερασπιστούν τα κεκτημένα (και όχι μόνο) εργασιακά δικαιώματά τους και να απαιτήσουν τη διεύρυνσή τους. Οφείλουν να αγωνιστούν για την ουσιαστική ισότητα και την εναρμόνιση των επαγγελματικών και οικογενειακών υποχρεώσεων που πρέπει να βαρύνουν εξίσου και τα δύο φύλα. Στη χώρα μας, στην Ευρώπη και σε διεθνές επίπεδο, ο αγώνας τους αυτός περνάει μέσα από τη συμπόρευση με όλους όσους αντιστέκονται στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, την πατριαρχία και το σεξισμό. Η συσπείρωση και η συλλογική δράση ενάντια σε ό, τι υποβαθμίζει τη ζωή και υπονομεύει το μέλλον τους είναι πιο αναγκαίες από ποτέ.

Advertisements

~ από dikaiomatansyn στο 21 Σεπτεμβρίου, 2008.

 
Αρέσει σε %d bloggers: