Εκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζει ο στρατός

1. Ο μιλιταρισμός, η πολιτική και η ιδεολογία του πολέμου και της ισχύος των όπλων, είναι η βάρβαρη άλλη όψη των εθνικιστικών ανταγωνισμών. Είναι η πιο βίαιη έκφραση επιβολής του «δικαίου» του ισχυρότερου -του μόνου δικαίου που αναγνωρίζει και υπερασπίζεται, σε τελική ανάλυση, η καπιταλιστική εξουσία. Από την άλλη πλευρά, τα αντιμιλιταριστικά, αντιπολεμικά και φιλειρηνικά κινήματα σε όλο τον κόσμο, χωρίς ποτέ να αρχίζουν και να τελειώνουν στην Αριστερά, ήταν πάντα οι τόποι όπου άνθιζε η ελπίδα για μια άλλη κοινωνία, τα γόνιμα εδάφη για τις ιδέες της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης χωρίς σύνορα.

2. Η ωμή βία σε κάθε γωνιά του πλανήτη, απ’ το Βελιγράδι το ’99 ως το Αφγανιστάν το 2001 και απ’ το Ιράκ το 2003 μέχρι το Λίβανο, την Παλαιστίνη και τον Καύκασο στις μέρες μας, ήταν η πιο κυνική απόδειξη ότι «η Ιστορία δεν έχει τελειώσει» κι ότι το «αόρατο χέρι της αγοράς» δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά του χωρίς τη «σιδερένια γροθιά» των «έξυπνων όπλων» και των βομβών απεμπλουτισμένου ουρανίου. Από την άλλη πλευρά, τα αντιπολεμικά κινήματα που αναπτύχθηκαν με αφορμή αυτές τις φονικές συρράξεις, μπορεί να μην απέτρεψαν πολέμους (και, βεβαίως, να μην ανέτρεψαν τον καπιταλισμό), αποτέλεσαν όμως την πιο μαζική απάντηση των λαών και τροφοδότησαν τα κινήματα αμφισβήτησης του καπιταλισμού με εκατοντάδες χιλιάδες αγωνιστές σε όλο τον κόσμο.

___ss__3

3. Σε ό, τι αφορά τη χώρα μας, η ελληνική στρατιωτική μηχανή αποτελεί -ήδη από το 1950 και τον πόλεμο της Κορέας-, τμήμα της παγκόσμιας μηχανής του πολέμου. Με πρόσχημα πάντα κάποιον «εθνικό κίνδυνο» (βουλγαρικό παλιότερα, τουρκικό πιο πρόσφατα), τις «διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας» (βλ. ΝΑΤΟ) ή τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» στις μέρες μας, ο διαρκώς εξοπλιζόμενος ελληνικός στρατός παίρνει μέρος σε «ειρηνευτικές αποστολές» εκτός συνόρων (ουσιαστικά ως στρατός κατοχής), ενώ οι νατοϊκές βάσεις –αυτές που θα έδιωχνε το ΠΑΣΟΚ απ’ το ‘81…- διατηρούν περίοπτη θέση στα εκάστοτε πολεμικά σχέδια των ευρωατλαντικών «γερακιών». Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ελληνικός στρατός, φρουρός της εθνικής άμυνας υποτίθεται, δεν έχει διεξαγάγει αμυντικό πόλεμο εδώ και περίπου …εβδομήντα χρόνια.

4. Αν αυτός είναι ο ρόλος του στρατού «προς τα έξω», στο εσωτερικό της χώρας ο ελληνικός στρατός εξέθρεψε διαχρονικά το σκληρό πυρήνα της ελληνικής ακροδεξιάς, με αποκορύφωμα το στρατιωτικό πραξικόπημα του ’67, αλλά -και πιο πρόσφατα- τη συμμετοχή ελλήνων εθελοντών στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα (1995), στο πλευρό των Σέρβων της Βοσνίας και του στρατηγού Κάρατζιτς. Σήμερα είναι κοινό μυστικό ότι οι ειδικές δυνάμεις αποτελούν φυτώριο ακραίων εθνικιστικών στοιχείων. Τα μαθήματα εθνικισμού, όμως, βρίσκονται στο ημερήσιο πρόγραμμα και των συμβατικών δυνάμεων.

5. Πολλοί λένε ότι ο στρατός έχει γίνει πια κολέγιο, κυρίως επειδή η θητεία διαρκεί λιγότερο και η αριστερή πολιτική στράτευση δεν πληρώνεται τόσο ακριβά όπως παλιά. Εμείς λέμε ότι αν όντως είναι κολέγιο, είναι επειδή επιτελεί ένα δύσκολο «παιδαγωγικό» έργο: διδάσκει καθημερινά χιλιάδες νέους ανθρώπους το σωβινισμό, την υπακοή στους ανωτέρους, την κατάργηση των πολιτικών δικαιωμάτων, τον εθισμό σε αγγαρείες (την απλήρωτη εργασία γενικότερα), τον ατομισμό, την ομοιομορφία, τον εξευτελισμό των διαφορετικών και το αντριλίκι (ιδίως εκεί που μας παίρνει). Αν λοιπόν ο στρατός μεταδίδει «αξίες», όπως λένε οι χακί ιδεολόγοι, αυτές δεν είναι άλλες από τις αξίες των νοσηρών πολεμοκάπηλων.

6. Οι επιχειρήσεις εκτός συνόρων, η συμμετοχή σε κατακτητικούς πολέμους, ο αυταρχισμός και οι απαράδεκτες «αξίες» που μεταδίδει ο στρατός, είναι η μια όψη του νομίσματος. Η άλλη είναι η απώλεια δεκάδων νέων τα τελευταία χρόνια, που είτε δεν αντέχουν –σωματικά ή ψυχικά- τους εντατικούς ρυθμούς για τη διατήρηση του αξιόμαχου, τους εξευτελισμούς και τη στέρηση των αγαπημένων τους ανθρώπων, είτε οδηγήθηκαν στο θάνατο εξαιτίας της εγκληματικής αδιαφορίας και των ετοιμόρροπων εγκαταστάσεων. Οι νέοι άνθρωποι που έχουν χάσει τη ζωή τους από αυτοκτονία, ναρκωτικά, φυσική εξάντληση ή «ατυχήματα» μόνο μέσα στο 2008, θα έπρεπε να ήταν η αιτία για παραιτήσεις υπουργών, δικαστικές έρευνες και «ξήλωμα» υπευθύνων. Αντίθετα, όλα αυτά αντιμετωπίζονται ως μεμονωμένα περιστατικά. Ακόμα χειρότερα, το ελληνικό κράτος εκδικείται τους αντιρρησίες συνείδησης – η περίπτωση Πετρομελίδη είναι απλώς το πιο εξοργιστικό παράδειγμα-, ενώ τιμωρεί όσους «τολμήσουν» την εναλλακτική θητεία, που διαρκεί το υπερδιπλάσιο της συμβατικής…

7. Σε αυτό το πλαίσιο, μόνο απειλητική μπορεί να μοιάζει η επιστράτευση της νεολαίας στα 18 ή τα 21, την οποία επεξεργάζονται οι εγκέφαλοι του υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Η σκοπιμότητα προφανής: να γεμίσουν τα άχρηστα στρατόπεδα της χώρας (που φτιάχτηκαν για να τονώσουν τοπικές οικονομίες και πελατειακές σχέσεις), να μη μείνουν οι στρατηγοί χωρίς στρατό και να «συμμαζευτούν» οι νέοι, γιατί τελευταία …δεν μας τα λένε καλά. Το πρόσχημα ότι η επιστράτευση των νέων θα τους βοηθήσει να σχεδιάσουν καλύτερα τη ζωή τους μετά, θα ακουγόταν πειστικότερο, αν αυτοί που «ενδιαφέρονται» φρόντιζαν σοβαρά για την εκπαίδευση και την εργασία των νέων…

juntavspeople

8. Την ίδια στιγμή, όμως, που χιλιάδες νέοι και νέες (ιδίως στην περιφέρεια) δεν τελειώνουν καν το Γυμνάσιο, που η δωρεάν παιδεία πληρώνεται πανάκριβα, που η δουλειά χωρίς δικαιώματα είναι ο κανόνας και η φτώχεια το παρόν και το μέλλον για όλο και περισσότερους πια, η κυβέρνηση συνεχίζει ακάθεκτη να αγοράζει όπλα (ο σύμμαχος Σαρκοζί και ο φίλος Πούτιν είναι ανάμεσα στους καλύτερους προμηθευτές…), κάνοντας παράλληλα αυξήσεις-δώρα στους αξιωματικούς. Ειδικά για την πρόκληση των εξοπλισμών, έγραφε πρόσφατα μεγάλη καθημερινή εφημερίδα: «Το μόνο που θα κάνουμε τα άρματά μας, με μέσον όρο κόστους 2.700.000 [ευρώ], είναι να τα βλέπουμε στην παρέλαση. Αντί αυτού, αντί δηλαδή για 450 άρματα και αλλά τόσα τεθωρακισμένα οχήματα -αν κόβαμε 100 από τα μεν και 100 από τα δε- θα εξοικονομούσαμε 540 εκατομμύρια, κάτι που θα μπορούσε να τριπλασιάσει το επίδομα βαριάς αναπηρίας που σήμερα είναι 220 ευρώ τον μήνα». Η εθνική άμυνα, όμως, είναι μια ιδιαίτερη κερδοφόρα επιχείρηση για να την πειράξει κανείς, όπως έδειξε άλλωστε το πρόσφατο σκάνδαλο με τις μίζες από τα εξοπλιστικά προγράμματα…

9. Την παράνοια των εξοπλισμών, της ενατικοποίησης και του αυταρχισμού που χαρακτηρίζουν το στρατιωτικό «κολέγιο», τη δείχνει μεταξύ άλλων και το γεγονός ότι η μια μετά την άλλη, οι γειτονικές μας χώρες τείνουν να καταργήσουν ή έχουν ήδη καταργήσει το μόνιμο στρατό τους και έχουν περιορίσει τις αγορές όπλων, ενώ άλλες (π.χ. Τουρκία) συμμετέχουν μαζί με την Ελλάδα, σε διεθνείς οργανισμούς, κάνουν κοινές ασκήσεις στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ ή εναποθέτουν στη διπλωματική δύναμη της χώρας μας την ένταξή τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αντί της «εξωτερικής απειλής», η πρόσφατη μετατροπή του αμυντικού δόγματος σε αποτρεπτικό εξηγεί ότι είναι ο ελληνικός στρατός που αποτελεί πλέον απειλητική δύναμη «προς τα έξω». Αποτροπή σημαίνει είτε συμμετοχή στον πόλεμο κατά της διεθνούς «τρομοκρατίας» και των «λαθρομεταναστών», είτε καταστολή κάποιου «εσωτερικού εχθρού». Πρόβα για τον επιθετικό πρώτο ρόλο, ήταν η κοινή αεροπορική άσκηση με το Ισραήλ, που παραπέμπει ευθέως σε προετοιμασία επίθεσης εναντίον του Ιράν. Υπόδειγμα για τον κατασταλτικό δεύτερο ρόλο, ήταν η πρόσφατη κάθοδος ιταλικών στρατιωτικών δυνάμεων σε μια σειρά από πόλεις της γειτονικής χώρας, με πρόσχημα τη «λαθρομετανάστευση»…

10. Είναι για όλους τους παραπάνω λόγους που η Νεολαία Συνασπισμού θεωρεί ότι ο στρατός είναι μια μηχανή που επιτίθεται στη ζωή των νέων, έχοντας ως πρόσχημα την εθνική άμυνα. Μέχρι την τελική κατάργηση των στρατών και των συνόρων, όμως, απέναντι σ’ αυτόν τον εγκληματικό παραλογισμό χρειάζεται να αντιτάξουμε ένα μαζικό κίνημα νέων, μέσα και έξω απ’ το στρατό. Για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας. Για την υπεράσπιση της αλληλεγγύης, της ειρήνης, της ίδιας της ζωής.

Advertisements

~ από dikaiomatansyn στο 21 Σεπτεμβρίου, 2008.

 
Αρέσει σε %d bloggers: