Θέσεις για το 5ο Συνέδριο της Νεολαίας Συνασπισμού – Παράρτημα 1: θέση για το Μακεδονικό

Με αφορμή το ζήτημα της ένταξης της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, επανήλθε στην επικαιρότητα το ζήτημα του ‘‘Μακεδονικού’’. Η κατάσταση στο χώρο των Βαλκανίων είναι ιδιαίτερα περιπλεγμένη και κινείται σε δύο ταχύτητες. Ο αμερικάνικος παράγοντας σε ρόλο ρυθμιστή των εξελίξεων θέτει για ακόμη μια φορά τις βάσεις αποσταθεροποίησης της περιοχής. Η Ε.Ε., συναινώντας ουσιαστικά με την πολιτική των ΗΠΑ, δείχνει αδυναμία να αρθρώσει κοινή πολιτική και να αναλάβει την οποιαδήποτε πρωτοβουλία στην κατεύθυνση της ειρηνικής και αποτελεσματικής διευθέτησης του ζητήματος. Στη χώρα μας τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ ακολούθησαν- και συνεχίζουν- την ίδια αδιέξοδη πολιτική ενεργοποιώντας άμεσα τα εθνικιστικά τους αντανακλαστικά, συμβαδίζοντας με ακραίες και αντιδραστικές φωνές της ακροδεξιάς και μη δίνοντας λύση στο ζήτημα εξ αρχής και φτάνοντας στο σημερινό σημείο. Δυστυχώς όμως και κομμάτια της Αριστεράς υπέπεσαν σε αντιφάσεις και λάθος ερμηνείες.

Για όλα τα παραπάνω, θεωρούμε πως η Νεολαία Συνασπισμού οφείλει να πάρει θέση στο συγκεκριμένο ζήτημα, όχι λόγω συγκυρίας, αλλά λόγω της σοβαρότητας του ζητήματος διαχρονικά. Στα τέλη του περασμένου αιώνα, μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» προέκυψαν ζητήματα συνόρων σε μια σειρά νέων κρατών που δημιουργήθηκαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα βίαιης σύγκρουσης και διαμελισμού αποτέλεσε η ενιαία έως τότε Γιουγκοσλαβία. Το μόνο κομμάτι που έμεινε εκτός πολέμου ήταν η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, τα περιβόητα «Σκόπια».

Τον Ιούλη του 1991, με δημοψήφισμα τους οι εκεί κάτοικοι ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους και τη συγκρότηση ιδιαίτερου κράτους. Το ξέσπασμα του εθνικισμού στην πυριτιδαποθήκη των Βαλκανίων ήταν ζήτημα χρόνου.

Ανέκαθεν η περιοχή της Μακεδονίας ήταν σημείο διεκδίκησης των μικρών και μεγάλων εθνικισμών. Στο γεωγραφικό αυτό χώρο πάντα σιγόκαιγε η καταπίεση των αγροτικών πληθυσμών από ένα οικονομικό και κοινωνικό σύστημα που ανήκε σε άλλες περιοχές. Η προσπάθεια της ελληνικής διπλωματίας- και του ελληνικού εθνικισμού- να υποκαταστήσει όλα αυτά τα περίπλοκα με την αόριστη αναφορά στην «ελληνικότητα των αρχαίων Μακεδόνων» προφανώς συσκοτίζει το παρελθόν αντί να βοηθήσει να καταλάβουμε το πώς προέκυψαν οι σύγχρονες καταστάσεις του μακεδονικού χώρου. Έτσι, λοιπόν, στην περιοχή της Μακεδονίας, επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, συνυπήρχαν και ανακατεύονταν αρκετές «φυλές» και εθνότητες, εκτός από ορισμένα μόνο σημεία όπου υπήρχε κάποια σχετική ομοιογένεια. Με τη συγκρότηση των εθνικών κρατών Βουλγαρίας, Σερβίας και Ελλάδας αναδείχθηκε το πρόβλημα της διανομής του μακεδονικού χώρου, ενώ ταυτόχρονα αναπτύχθηκαν τρεις αντίστοιχοι εθνικισμοί. Και οι τρεις τους έχουν ως βάση τη φυλετική και γλωσσική κατασκευή της εθνότητας, ενώ ανάγουν τις απαρχές τους σε χρόνους παλαιότατους. Παραβλέπουν, έτσι, το ουσιώδες και καθοριστικό στοιχείο που είναι η συνείδηση ένταξης ενός πληθυσμού σε μια κοινωνική και πολιτισμική κοινότητα μαζί με τις όποιες πολιτιστικές της παραδόσεις. Με τους Βαλκανικούς Πολέμους, καθώς και με τον Α’ και Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η διανομή της Μακεδονίας πραγματοποιήθηκε σε τρία κομμάτια (Ελληνικό, Βουλγάρικο, Γιουγκοσλάβικο). Η βίαιη μεταφορά πληθυσμών κατέστησαν το ελληνικό μέρος της Μακεδονίας ελληνικό λόγω της συνοχής των κατοίκων, όπως αντίστοιχα και στη Βουλγαρία. Στη Σέρβικη Μακεδονία αρκετοί ήταν αυτοί που συνέχισαν να αυτοπροσδιορίζονται Μακεδόνες ή Σλαβομακεδόνες διατηρώντας ένα ιδιόμορφο «μακεδονικό» ζήτημα, στο οποίο λύση δόθηκε από τον Τίτο από το 1945 ήδη όταν πια η Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας αποτέλεσε την 6η Δημοκρατία στα πλαίσια της Ομόσπονδης Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας.

Με τη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας το κομμάτι αυτό των Βαλκανίων διεκδίκησε τον όρο Μακεδονία. Ο ελληνικός εθνικισμός, με τη συνάδουσα ιδεολογία του να επηρεάζει σαφώς την εξωτερική μας πολιτική, δεν είχε ως στόχο αυτό καθ’ αυτό μόνο την απόρριψη του ονόματος “Μακεδονία” αλλά το ίδιο το υπό συγκρότηση κράτος- εξ ου και οι χαρακτηρισμοί “κρατίδιο” ή “μόρφωμα” ακόμα και «ψευδοκράτος»-. Ο λόγος όλων αυτών ήταν ότι κάποια ενδεχόμενη αναγνώριση του ονόματος «Μακεδονία» θα είχε ως απώτερο στόχο τη μεγάλη Μακεδονία του Αιγαίου. Έτσι, λοιπόν, αποδίδεται το άνευ προηγουμένου και παράδοξο να επιβάλλεται από «έξωθεν παράγοντες» το όνομα της πρωτεύουσας (Σκόπια) σε όλο τον πληθυσμό της επικράτειας. Εν όψει λοιπόν της ανεξαρτησίας της ΠΓΔΜ. το «Μακεδονικό» επανήλθε στην ατζέντα της ελληνικής διπλωματίας. Το Υπουργείο Βορείου Ελλάδος μετονομάζεται σε Υπ. Μακεδονίας- Θράκης, ιδρύεται το Ινστιτούτο Μακεδονικών Σπουδών, ενώ διοργανώνεται «επιστημονικό» συνέδριο με θέμα την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Ακολουθεί άτυπο εμπάργκο (μη αναγνώριση της μακεδονικής γλώσσας, μη αναγνώριση πτυχίων των εκεί πανεπιστημίων από το ΔΙΚΑΤΣΑ, άρνηση των ελληνικών τραπεζών να δίνουν συνάλλαγμα κ.α.), το οποίο απογειώνεται το 1992 με την κορύφωση της προγονοπληξίας και της κυβερνητικής υστερίας. Η περίοδος 1992- ’94 χαρακτηρίζεται από τα μαζικά συλλαλητήρια εθνικιστικού περιεχομένου, που συνταράζουν την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη με τα κυρίαρχα συνθήματα «σπάσιμο των συνόρων, σύνορα με τη Σερβία», «στρατιωτική πίεση και διαμελισμός της ΠΓΔΜ» όπως και το κάλτ «η Μακεδονία είναι Ελληνική». Στην πρωτοπορία αυτών των συλλαλητηρίων βρίσκονταν η Εκκλησία, οι ακροδεξιές οργανώσεις, το πάλαι ποτέ θεωρητικό οπλοστάσιο της χούντας, ενώ η υποτιμητική ορολογία με συμβολική σημασία επιβλήθηκε από διάφορους κρατικούς μηχανισμούς με προεξέχοντα τα ΜΜΕ.

Με βάση τα παραπάνω, οι νέοι και οι νέες της Νεολαίας Συνασπισμού υπερασπιζόμενοι και υπερασπιζόμενες την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών, θεωρούμε πως το όνομα ‘‘Μακεδονία’’ μπορεί κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί από τους γείτονές μας και είναι αυτονόητο δικαίωμά τους. Η ιστορική αυτή ονομασία έχει από χρόνια υιοθετηθεί από τους κατοίκους της περιοχής και αντιστοιχεί στη συνείδησή τους, αφού με αυτή γεννήθηκαν και μεγάλωσαν. Εξάλλου, το όνομα αντιστοιχεί σε πραγματικότητες των διεθνών σχέσεων που διαμορφώθηκαν εδώ και πολλές δεκαετίες, τις οποίες η Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να ακυρώσει. Πρόκειται, συνεπώς, για στοιχείο συνοχής και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αναιρεθεί από οποιονδήποτε εξωτερικό καταναγκασμό. Θεωρούμε πως η αλληλεγγύη και η συνεργασία των δύο λαών είναι τα στοιχεία που θα επιτρέψουν την ειρήνη και την αποστρατικοποίηση των Βαλκανίων, καθώς και το σημείο εγγύησης για τον αποκλεισμό κάθε εθνικιστικής έξαρσης. Η τοποθέτησή μας αυτή, βεβαίως, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι υιοθετούμε τον Σλαβομακεδονικό εθνικισμό και την επιχειρηματολογία του. Πάγια και αδιαπραγμάτευτη θέση της Νεολαίας Συνασπισμού είναι η πάλη ενάντια σε κάθε εθνικισμό εντός και εκτός συνόρων.

Advertisements

~ από dikaiomatansyn στο 1 Ιανουαρίου, 2008.

 
Αρέσει σε %d bloggers: